Identiteit voorbij de Likes

“We hebben het applaus nodig om onze eigen ervaring te geloven.”

Een zin uit een column van Khalid Benhaddou in Knack magazine die bleef hangen.

Hij schrijft over een jongen die vakantiefoto’s post en pas door de reacties en likes begint te voelen dat die vakantie blijkbaar echt bijzonder was.

Het “verhalende ik”. De versie van onszelf die voortdurend betekenis geeft aan wat we meemaken, nog vóór we het echt gevoeld hebben.

Misschien is dat één van de meest vermoeiende bewegingen van deze tijd: dat we niet gewoon leven, maar tegelijk ook voortdurend naar onszelf kijken terwijl we leven en daar meteen een verhaal van maken.

Alsof elke ervaring onmiddellijk betekenis moet krijgen.

Ook professioneel, op sociale media, hoe we ons positioneren,
onszelf uitleggen, delen waar we mee bezig zijn,
of woorden proberen te geven aan wie we aan het worden zijn.

Niks mis mee!

Verhalen helpen ons begrijpen wie we zijn. Ze geven samenhang aan ervaringen en maken het mogelijk om relaties met anderen op te bouwen.

Maar misschien raken we onderweg soms ook iets kwijt.

Omdat identiteit niet alleen ontstaat in het verhaal dat we over onszelf vertellen.

Maar ook, of vooral, in momenten waarop dat verhaal even stilvalt.

Ruimte geven aan  ervaringen die nog niet vertaald zijn naar een beeld, een mening, of een versie van onszelf.

Misschien hebben sommige ervaringen geen publiek nodig om waar te zijn.

(*) Artikel: “We hebben het applaus nodig om onze eigen ervaring te geloven” – Khalid Benhaddou in Knack sept 2025). Helaas niet publiceerbaar door auteursrechten Knack.