onze twee ‘ikken’
In het Knack-magazine van afgelopen september las ik een artikel (*) over de twee ikken: de ervarende ik en de verhalende ik. Een column die uitnodigt tot reflectie over ‘Identiteit’
De ervarende ik leeft in het moment.
In wat we voelen, zien, opmerken.
Eenvoudig. Niet bedacht. Geen concepten. Vaak slechts subtiel aanwezig.
De verhalende ik maakt er meteen een reconstructie van.
Hij ordent, verklaart, duidt.
Hij zet ervaring om in een verhaal, dat we vervolgens delen op sociale media.
Wat mij trof, is hoe vaak we vanuit die verhalende ik leven én spreken. We vertellen wat er gebeurde, hoe we het begrijpen, wat het volgens ons betekent.
Maar precies op dat moment schuift de eigenlijke, pure ervaring naar de achtergrond. De diepgang verdwijnt net doordat we haar proberen vast te leggen.
Het artikel herinnerde me eraan hoe waardevol het kan zijn om soms even te blijven bij wat er is, vóór we het herkaderen en er ons eigen verhaal van gaan maken.
Graag reik ik de volgende reflectievragen aan:
Wanneer spreek je vanuit wat je écht ervaart? En wanneer vanuit jouw interpretatie ervan?
Welke nuance gaat verloren wanneer je te snel woorden kiest?
Hoe zou een gesprek klinken als je eerst voelt en ervaart, en pas dan formuleert?
Welke ruimte ontstaat er in ene gesprek wanneer je niet meteen probeer te verklaren?
(*) Artikel: “We hebben het applaus nodig om onze eigen ervaring te geloven” – Khalid Benhaddou in Knack sept 2025). Helaas niet publiceerbaar door auteursrechten Knack.
