Wat we ‘ik’ noemen, lijkt vaak iets vanzelfsprekends. Alsof het duidelijk omlijnd is: mijn gedachten, mijn lichaam, mijn gevoelens, mijn verhaal. Toch voelen veel mensen vroeg of laat dat dit beeld te klein wordt. Alsof het niet volledig omvat wie we werkelijk zijn.

In zijn boek Intraconnected verkent Dan Siegel hoe onze ervaring van wat we ‘zelf’ noemen ontstaat doorheen het leven.

In Knack las ik een artikel over de twee ikken — de ervarende ik en de verhalende ik — en het raakte me omdat het zo precies blootlegt hoe snel we van beleven naar verklaren gaan. Het laat zien hoe vaak ons verhaal luider klinkt dan de ervaring zelf, en hoeveel nuance we onderweg verliezen.