Humane intelligentie in de praktijk
Ik heb een sterk analytische werkachtergrond. Jarenlang was analyseren mijn tweede natuur: patronen zien, structuren ontrafelen, verbanden leggen, duiden wat onder de oppervlakte speelt. Dat denken heeft me veel gebracht. En tegelijk heb ik ook ervaren waar het zijn grens bereikt.
Wanneer situaties complex worden, gesprekken vastlopen of spanningen oplopen, blijkt méér analyseren zelden de oplossing. Integendeel. Soms zet denken zichzelf vast.
Uit de analyse stappen
Wat humane intelligentie voor mij concreet betekent, is dit: leren herkennen wanneer het denken zijn werk heeft gedaan. En dan bewust een andere beweging maken. Niet door het denken af te wijzen, maar door er even uit te stappen.
Bewustzijnsmeditatie helpt mij precies daarin. Niet om antwoorden te vinden, maar om de analyse los te laten. Om uit dat hoofd te zakken en opnieuw ruimte te ervaren. In die ruimte verbreden perspectieven vanzelf. Wat eerst een gedachte in steen leek, krijgt opnieuw adem.
Wanneer gesprekken vastlopen
Ik merk dit heel duidelijk in gesprekken of conflicten. Zodra ik voel dat ik wil overtuigen, uitleggen of gelijk halen, weet ik: dit is het moment om te stoppen. Niet om toe te geven, maar om te vertragen.
Door even naar binnen te gaan, soms letterlijk met een paar ademhalingen, soms met een korte meditatie, verandert de dynamiek. Het gesprek hoeft niet meteen opgelost. Maar de spanning zakt. Er ontstaat ruimte waarin andere invalshoeken zichtbaar worden. En ook de ander meer ruimte krijgt.
Geen oplossingen afdwingen
Wat ik geleerd heb, is om niet meteen antwoorden of oplossingen te verwachten. Dat is misschien wel de grootste verschuiving. Humane intelligentie werkt niet lineair. In plaats van zoeken, ontstaat er ontvangen. In plaats van doorduwen, ontstaat er geduld. De helderheid komt op het juiste moment.
Dat vraagt vertrouwen. En oefening.
Verzachting bij strenge oordelen
Ook mijn oordelen zijn een belangrijk kompas geworden. Wanneer ik streng word — naar mezelf of naar een situatie — weet ik dat ik te ver in mijn hoofd zit. Verzachting en mildheid zijn geen morele keuzes, maar signalen van verschuiving in bewustzijn.
Praktisch, maar niet maakbaar
Bewustzijn uitbreiden is voor mij geen methode, stappenplan of eindpunt. Het is een voortdurend verkennen, ontdekken en groeien.
En het blijft oefenen
Dit alles lezen alsof het altijd zo vanzelf gaat, zou niet kloppen.
Ook ik schiet soms opnieuw in analyse, twijfel of onzekerheid. Ook ik verlies soms het contact met dat ruimere veld en raak verstrikt in denken, oordelen of verwachtingen.
Humane intelligentie en bewustzijn is voor mij geen verworven vaardigheid die ik bezit, maar iets waar ik telkens opnieuw naar terugkeer.
Niet om beter te worden, maar om wakker te blijven. Om te blijven bewegen tussen weten en niet-weten, tussen richting voelen en het even kwijt zijn. En telkens opnieuw mild te kunnen beginnen, precies daar waar ik ben.
